Evde, her şeyi kapının önünde bırakarak geçirdiğim günleri çok özlemişim. Hiç kimseyi beklemememe rağmen kapının önünde tutuklandığımı fark ettim. Hayale daldığım sırada, kapının kendi kendine açılması ve içeri bir öcünün girmesi anlatılacak harika bir olay olurdu; ama ben başka, daha derin düşüncelere kapıldım. Masamda duran dergideki yazar, “Bir yerin başladığı, başka bir yerin bittiği o…

Yine bir pazar, yine bir sancı. Sancılarla dünyaya gelen insanın, hayatına yeni sancılar eklemesi ve sancılarla yaşamını sürdürmesi pek de şaşırtıcı değil. Yine bir pazar… Hem de astrologlara göre ay tutulması var. Elle tutulur pek bir şey olmayınca, ay tutulması insana pek önemli geliyor tabii. Hayatımdan sancıları çıkaramadığım sürece, yeni bir ritüelim var: sancılarımı paylaşarak…

Aşkın nefretin aynı yerden türediğini daha önce duymuştum; Ama aşkın ve nefretin bir araya geldiği zaman ve ikisini aynı anda yaşamanın mümkün olduğunu fark edene kadar bu birlikteliğin ne denli yıkıcı olabileceğini tahmin bile edemezdim. İçimizde kurduğumuz küçücük krallıkları, hayal cennetlerimizi yıkmak için ne bombalara, ne dev ordulara, ne de korkunç silahlara gerek var. Bazen sadece…

Yazın gelmesiyle birlikte kalabalıklar çoğaldı; sesleri de. Atılan kahkahalar, bugün hafif bir huzursuzluk yaratıyor. Bu pazar, kimseyi mutlu görmeye dayanamıyorum. Oysa kış boyunca, bu aynı kahve mağazasında insanların ne kadar mutsuz olduğuna hayıflanırdım. Bugünse, önümde zift gibi bir kahve. Kafeine boyun eğmişim; spordan önce minicik bir motivasyon arıyorum kendime. Hiç bencil olmadım diye övünürdüm. Kendim…

Hayatta en iyi yaptığım şeylerden biri kaslarımı güçlendirmek. Peki, bunca zaman boyunca kalbimi güçlendirmeyi nasıl oldu da atladım ya da başaramadım? zayıf kalmasına neden izin verdim? 3 set 10 tekrar lovebombing 3 set 8 tekrar ghosting Aynaya baktığımda fena olmayan bir beden görüyorum. Güçlü, belli ki emek verilmiş. Programlar, tekrar sayıları, setler… Hepsi bir sistem…

Her şeyde yaptığım gibi bu web sitesine de yazmaya çok yüksek motivasyonla başlamıştım. “Hadi bakalım, bu sefer olacak,” demiştim(14 defa falan). Ama zamanla burası da diğer eksik “şeyler” gibi halının altında kendine güzel bir köşe buldu. Şu an tam anlamıyla “taslaklar çöplüğü” gibi… Hâlâ hayal ettiğim haliyle değil. Hâlâ Çook eksik. Belki de mesele zaten…