ZIRVA 1(ESKİ)

“Bu yazı çok çok toy zamanlardan ilk bloğumdan kurtulanlar’dan bir parça. Olduğu gibi düzeltme yapmadan paylaşmak istedim”

Geçenlerde rast geldiğim Oatmeal lakaplı karikatüristin “yaratıcılık” hakkında bir karikatürüne ve epey de hoşuma gitmişti.

özetlemek gerekirse arkadaşının, yaratıcılığı nefes alıp vermeye benzetmesini anlatır. bir şeyler yaratırken nefes verirsiniz, ancak sürekli nefes vermek mümkün değildir eninde sonunda nefes almak gerekir. başka şeylerle uğraştığınızda da nefes alırsınız.

sanıyorum ki benim de son zamanlarım nefes almak ile geçti. istediğim  kadar olmasa da okuyorum, izliyorum, dinliyorum. fikir beyan ediyorum. O yüzden ciğerimdeki tek nefesi dışarıya vurmam, ardından tekrar bir soluk almam gerek nihayetinde.

Nefes almak, vermek. her ikisinin de başı, sonu ve bir sırası var. yazmak güzel.

aklıma geldiğinde, yüzüne baktığımda; gözlerimi dolduran insanlar var…

iyi ki varlar.

kendimi bildim bileli, insanlarla iletişim kurmakta başarılı olamadım. kendimi anlatmak, güç bir eylem oldu benim için. hal böyle olunca insanların beni anlamasına, tanımasına sıra dahi gelemedi.

“Ortamın nabzına göre şerbet vermeyi öğrendim, yeri geldi Ali’yi yeri geldi veliyi yeri geldi Deliyi oynadım. Nadiren dürüst oldum herkese karşı. Hiç çok cesur olmadım deliliğin getirdiği küstah cesaret haricinde, Aşk’ta kaybettim aşk karın doyurmaz dedim,

Ancak yine de kendimi hep şanslı görmüşümdür. tüm bunlara rağmen beni anladığını bildiğim insanlar oldu hayatımda. tesadüfen de olsa karşıma çıkan bu insanlara sıkı sıkıya sarılmaya çalıştım. pek azı hâlâ hayatımda… onları çok seviyorum.

olmayanlarıysa çok özlüyorum.

aklıma geldiğinde gözlerimi dolduran insanlar var.

yüzüne baktığımda gözlerimi dolduran insanlar var.

biraz da bu yüzden aynaya bakmak zor kimi zaman.

   03:56:50

30 Mayıs 2017, Çarşamba, hafta 22