Perşembe mesai bitimiyle başlayan kaçış planım, üç günün ardından dönüş treninde sona ermek üzere. Birkaç saat sonra İstanbul’da olacağım. Yarım kalan her şey bıraktığım yerde, beni bekliyor: Okunacak kitaplar, görüşülecek arkadaşlar, yapılan planlar ve konuşulacak konular. Yani, iyi olan ne varsa ve geri kalan tüm angarya işler…
Bazen neyi özlediğini bilmeden bir şeyleri özlersin. Yaşananlar olur bazen, bazen de yaşanabilecekler. Orada takılıp kalmak yanlış olur belki ama doğruyla işin olmaz her zaman. Kalbin olduğu yerde gurur ve kibir olmaz. Mantık zaten olmamalıdır. Özlemek, biraz da ne istediğini bilememektir. Çünkü özlemek, kavuşabilme ihtimalini i…
Gecenin nemi düşmüş gözlerime. Biraz durup nefes almaya, düşünmeye fırsat buldum bu hafta. Keşke bulamasaydım; işler, evraklar, gidilecek yerler üst üste birikseydi de zihnim oradan oraya koştururken yorulsaydı. Düşünmeye fırsat bulamadan uykuya dalsaydı keşke. Ne yapıyorum, ne yaşıyorum, neyle tutunuyorum hayata, nereye gidiyor…
kule yalnız, hikaye tanıdık… Ardı ardına yazmak hiç hayra alamet değil… Güzel birkaç cümle kuralı çok olmamıştı oysa; hepsi boğazımda düğümlendi. Sanki hayalini kurup özenle çizdiğin o resim, daha boyası kurumadan tozlu bir rafa kaldırılmış gibi… Ne kadar da hızlı tüketiyoruz zamanı, Kararlar aceleci, duygular bir anlık. Savaşma…
Bazı hayal kırıklıkları vardır; bağırmaz, çağırmaz, sızlanmaz. Sadece insanın ruhundan bir parçayı söküp alır ve geriye derin, sessiz bir eksilme bırakır. Zamanla fark edersin: Daha az beklersin, daha az anlatırsın ve en nihayetinde daha az inanırsın. Bu bir korunma refleksi değil, bu "öğrenilmiş bir kabulleniş"tir. İstediklerin…
İnsan ne garip… Dünyaya gözlerini ağlayarak açar ama veda ederken gülüp oynayarak gideceğini sanır. Oysa zamanın çarkları değişse de insanın kaderi değişmez. Ne mutluluk sonsuzdur bu hayatta ne de keder kalıcı. Aslında tüm o büyük kavgalarımız; bir anlık zafer, içten bir gülüş ve hepsinden öte, birazcık "sevilmek" uğruna değil m…
